Δύο από τους βασικούς θεματοφύλακες της θεωρίας του κόμματος στους κόλπους της ηγετικής ομάδας είναι η Ελένη Μπέλλου και ο Μ. Παπαδόπουλος. Η πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια είναι ανοδική και ουδέποτε αμφισβητήθηκαν ή παραμερίστηκαν έστω και προσωρινά. Ήταν πάντοτε πιστοί στη γραμμή έχοντας κεντρικό ρόλο στην διαμόρφωσή της. Όμως, στην κρίση του 1990- 1991 και μπροστά στο 13ο Συνέδριο του κόμματος οι απόψεις που διατύπωναν ήταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τη σημερινή. Ας τις παρακολουθήσουμε:
Ελένη ΜΠΕΛΛΟΥ (Ομιλία στην Ευρεία Ολομέλεια ΚΕ- Ριζοσπάστης, 19 Ιούνη 1990, σελ.22-23): «Συμφωνώ με την απόρριψη της αντίληψης Μ- Λ θεωρίας σαν κλειστού κωδικοποιημένου συστήματος. Υιοθετώ την ανάγκη ανάπτυξης της στη βάση συγκεκριμένης αναζήτησης αντιλήψεων για προβληματισμό, ανάπτυξη ή και αναθεώρηση, όπως: μπορεί να σταθεί σοσιαλιστική επανάσταση και οικοδόμηση σε μια ή περισσότερες χώρες και συμφωνώ στην αναθεώρηση της πολιτικής μας θέσης για έξοδο από την ΕΟΚ. Παραπέρα επεξεργασία των χαρακτηριστικών της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης στις σύγχρονες συνθήκες βαθέματος ποσοτικά και ποιοτικά, της σχέσης μεταρρύθμισης – επανάστασης και συμφωνώ στην απόρριψη του όρου ‘‘δικτατορία του προλεταριάτου’’».
