Πες μου Πάκο για τον Κορρέα

Φίλε πιτσιρίκο,

πριν από δύο χρόνια γνώρισα τον Πάκο από τον Ισημερινό. Βέβαια, δεν είχα την τύχη να πάω στην ορεινή χώρα της Λατινικής Αμερικής εγώ αλλά βρεθήκαμε και οι δύο στη Γαλλία. 


– Έλα ρε Πάκο, πως βρέθηκες εδώ στη Γαλλία από το Κίτο;


– Ε να, ο πατέρας μου (55άρης) ήρθε να κάνει διδακτορικό εδώ γιατί ο νέος πρωθυπουργός έβαλε σαν προϋπόθεση το διδακτορικό για τους καθηγητές πανεπιστημίων.


Σωστός ο πρωθυπουργός, συμφωνώ κι εγώ μαζί του.


Εντάξει, δεν λέω ότι ο καλός δάσκαλος πρέπει να έχει διδακτορικά, αλλά για να διδάξει κανείς σε πανεπιστήμιο και να μπορέσει δείξει στον κόσμο πως, εκτός από το να τα καταπίνει όλα αμάσητα, υπάρχει και η επιλογή της σκέψης, θα πρέπει να έχει σκεφτεί και ο ίδιος πρώτα κάποια στιγμή στη ζωή του, αποδεδειγμένα.


Επόμενη σκέψη, τελικά υπάρχουν και κράτη “αδύναμα”, με κυβερνήσεις όμως που μεριμνούν και για την πρόοδο της κοινωνίας και όχι μόνο για την επανεκλογή τους.


Ο πρωθυπουργός για τον οποίο μιλούσε ο Πάκο ήταν ο Ραφαέλ Κορρέα.
Επειδή την Κυριακή ο Ισημερινός είχε εκλογές και είναι στις σελίδες το ειδησεογραφικών πρακτορείων θυμήθηκα.


Θυμήθηκα πως δεν είναι μόνο η Ισλανδία που δίνει πόνο, αλλά και ο Ισημερινός.


Ίσως όχι στον ίδιο βαθμό αλλά με αρκετά γενναία πολιτική στάση και πολλά αποτελέσματα.
Διάφορα έχει κάνει ο Κορρέα από το 2007. Υπάρχουν αναλύσεις, βικιπέδια με πολλές πηγές, ραπόρτα και γνώμες αντιπάλων για όποιον ενδιαφέρεται.


Και ο Πάκο μου είπε πολλά καλά για τον Κορρέα.


Μου είπε βέβαια πως δεν είναι και τέλειος, του αρέσει λέει η εξουσία και προσπαθεί να αυξήσει τη δύναμη και τις αρμοδιότητές του.


Μέχρι που άλλαξε και το σύνταγμα για να μπορέσει να διεκδικήσει την επανεκλογή του για τρίτη φορά (δεν το έκανε εχθές).

Η Ελλάδα, το Εκουαδόρ και το αύριο

 

Ιστορίες από μακρινές περιοχές του πλανήτη είναι φυσικό να μην μας είναι ιδιαίτερα γνωστές, ή να μας αφήνουν αδιάφορους διότι θεωρούμε ότι δεν μας αφορούν άμεσα. Έτσι δεν σκεπτόμαστε συχνά ότι ίσως έχει ενδιαφέρον να μελετηθούν παράλληλα δύο περιοχές όπως η Λατινική Αμερική και τα Βαλκάνια με την Νότια Ευρώπη. Ωστόσο το Εκουαδόρ αποτελεί ακριβώς μία τέτοια περίπτωση και μερικά στοιχεία παρακάτω εξηγούν το ενδιαφέρον που παρουσιάζει αυτή η χώρα της Λατινικής Αμερικής για την Ελλάδα:

Το Εκουαδόρ είναι μία σχετικά μικρή χώρα. Έχει πληθυσμό 15 εκατομμυρίων περίπου κατοίκων και έκταση 283,560 τχμ, ενώ η Ελλάδα έχει πληθυσμό έντεκα εκατομμυρίων και έκταση 131,957 τχμ αντίστοιχα. Η Ελλάδα και το Εκουαδόρ σχηματίζουν ανεξάρτητα κράτη την ίδια περίοδο (1830).  Πρόκειται δηλαδή για δύο χώρες με συγκρίσιμα μεγέθη και ηλικία ζωής ως ελεύθερα κράτη.
Το Εκουαδόρ διαθέτει μεγάλο φυσικό πλούτο και κατατάσσεται ως μία από τις χώρες με την μεγαλύτερη βιοποικιλότητα του πλανήτη αφού διαθέτει τουλάχιστον τέσσερα μοναδικά οικοσυστήματα, αυτά των Άνδεων, του Αμαζονίου, των παραλίων του Ειρηνικού  και του συστήματος νησιών Γκαλάπαγκος. Τηρουμένων των αναλογιών η γεωμορφολογία του Εκουαδόρ, παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά με τη γεωμορφολογία  της Ελλάδας. Πρόκειται για χώρα με εξαιρετικά έντονο ανάγλυφο, που την διασχίζει η οροσειρά των Άνδεων και περιλαμβάνει εκτάσεις του Αμαζονίου και ορισμένες περιοχές παραμένουν μέχρι και σήμερα εξαιρετικά δυσπρόσιτες. Τα ιδιαίτερα γεωγραφικά χαρακτηριστικά και των δύο χωρών, καθώς και η ανάγκη εξασφάλισης προστασίας από κατακτητές,  συνετέλεσε στην επιβίωση αυτόνομων και ανεξάρτητων κοινοτήτων σε απρόσιτες περιοχές.

Ισημερινός – Ράφαελ Κορρέα: Τα Βήματα για τη σωτηρία ενός λαού (Λογιστικός Έλεγχος, Διαγραφή Χρέους, Ψηφιακό νόμισμα;)

*Του Παναγιώτη Σπυρόπουλου
 
Ο Ισημερινός ή Εκουαδόρ είναι μια χώρα στη βορειοδυτική Νότια Αμερική, που συνορεύει με την Κολομβία προς Βορρά, με το Περού στα ανατολικά και νότια και βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό στα δυτικά, με πληθυσμό 14.573.101 κατοίκους.

Αναπολώντας τα κόμικς της νιότης μας, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το μικρό κρατίδιο  (με πληθυσμό μεγαλύτερο κατάτι από της Ελλάδας) ως μια «γαλατική συμμορία» που αντιστέκεται ενάντια στα γεράκια της σύγχρονης Panx Romana – ΗΠΑ και των αυλικών της (γειτόνισσα Κολομβία), με κύριο εκφραστή αυτής της αντίστασης τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορρέα, έναν προικισμένο ακαδημαϊκό οικονομολόγο (με 2 μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικό), ο οποίος έχει άξιο συμπαραστάτη το πολύπαθο λαό του Ισημερινού.

Για την Ιστορία, τι προηγήθηκε...

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας, η χώρα έγινε έρμαιο ακραίων εθνικιστικών κυβερνήσεων τη δεκαετία του ‘60 και ‘70 του προηγούμενου αιώνα, οι οποίες σε συνεργασία με την Αμερικανική κυβέρνηση, δηλαδή την αναπόφευκτη ανάμειξη της CIA στα εγχώρια, ευνόησαν τη διείσδυση πετρελαϊκών εταιριών προς εκμέταλλευση του «μαύρου χρυσού»της περιοχής και ταυτόχρονα υποβάθμιση των λαϊκών στρωμάτων, διασπάθηση του δημοσίου χρήματος, επιβολή λιτότητας, με αποτέλεσμα οι «δημοκρατικές» κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν τα στρατιωτικά καθεστώτα από τη δεκαετία του 80 και μετά να φανούν ανίκανες στη διαχείριση του δημοσίου χρέους, βλέποντας ως μόνη λύση τον υπερδανεισμό και την προσφυγή στο ΔΝΤ.

Το 1999 η χώρα αντιμετώπισε μια «βαθειά» τραπεζική ύφεση, με την ολοκληρωτική κατάρρευση των μεγάλων τραπεζών, η οποία συνοδεύτηκε από νέα μέτρα λιτότητας, μεγαλύτερο έλεγχο από παράγοντες του ΔΝΤ στη χάραξη πολιτικής και το κυριότερο την υιοθέτηση του δολαρίου ως επίσημο νομίσμα, το οποίο συνέβαλε σε περισσότερη υποβάθμιση της κοινωνικής ζωής και πλήρη εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Προτεκτοράτο και με τη βούλα δηλαδή. Το μεταναστευτικό ρεύμα των κατοίκων της περιοχής προς άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής ήταν ένα φαινομενο με συντριπτικές διαστάσεις τις δεκαετίες ‘90 και ‘00.