Ο αγώνας των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη
Θεσσαλονίκη βρίσκεται μια ανάσα πριν από την κλιμάκωσή του. Από τον Ιούλιο
μέχρι και σήμερα, το σωματείο της Βιο.με. μαζί με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης
που συστάθηκε για τη στήριξη του αγώνα, έχουμε πραγματοποιήσει μια σειρά από
προπαγανδιστικές κινήσεις (μοιράσματα προκηρύξεων, εξορμήσεις στη βιομηχανική
ζώνη, μικροφωνικές, διαδηλώσεις) ώστε να γίνει γνωστό τόσο στην πόλη της
Θεσσαλονίκης όσο και ευρύτερα σε όλη τη χώρα ότι οι εργάτες μιας παραγωγικής
μονάδας που εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη της, μετά από 17μηνη επίσχεση
εργασίας και νυχθημερόν βάρδιες φύλαξης του εργοστασίου, είναι πλέον
αποφασισμένοι να αναλάβουν την λειτουργία του χωρίς αφεντικό, με μόνη δομή την
γενική συνέλευση των εργατών. Για το απαιτούμενο κεφάλαιο εκκίνησης της
παραγωγής (προμήθεια πρώτων υλών κλπ.) απαιτούν από τον ΟΑΕΔ την καταβολή
προκαταβολικά των επιδομάτων ανεργίας και ενίσχυσης νέων επαγγελματιών.
Την ερχόμενη εβδομάδα στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που
έχουν συγκροτηθεί σε Αθήνα, Βόλο, Πάτρα και Γιάννενα θα έρθουν να προστεθούν
εκδηλώσεις και πορείες σε μια σειρά πόλεων (Σέρρες, Καβάλα, Κομοτηνή,
Αλεξανδρούπολη) όπου τα λουκέτα και η ανεργία έχουν γίνει καθημερινότητα για
την εργατική τάξη και το μήνυμα της εργατικής χειραφέτησης και της
αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής μέσα στον εφιάλτη της σημερινής εξαθλίωσης
θα φτάσει στα αυτιά κάθε εργαζόμενου και ανέργου. Στις 12 Οκτωβρίου το Καραβάνι
Αλληλεγγύης και Στήριξης του αγώνα στη Βιο.με. θα ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη
με τη συμμετοχή εργατών του εργοστασίου και αλληλέγγυων για να περάσει από τη
Λάρισα και τον Βόλο και να καταλήξει την Κυριακή 14 Οκτωβρίου στην Αθήνα όπου
μια μεγάλη συναυλία στα Προπύλαια θα προετοιμάσει την κεντρική διαδήλωση της
επόμενης μέρας προς το υπουργείο Εργασίας. Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που
το σωματείο της Βιο.με. θα γνωστοποιήσει στην πολιτική εξουσία την πρότασή του,
αυτή έχει ήδη υποβληθεί πριν από έναν μήνα χωρίς να λάβει καμία απάντηση.
Μπροστά σε αυτόν τον αγώνα λοιπόν που είχαμε την τύχη να
ξεσπάσει στην πόλη μας και να πλαισιωθεί από πολιτικές και εργατικές
συλλογικότητες αλλά και ανένταχτους αγωνιστές που συνειδητοποίησαν την σημασία
του, αποκαλύφθηκαν μία σειρά από πολεμικές τόσο ρήξης όσο και ενσωμάτωσης. Η
λυσσαλέα κριτική που του ασκήθηκε είναι φυσικά ευθέως ανάλογη της κορυφαίας
αξίας του μέσα στην ιστορική συγκυρία που τον γέννησε. Μια χούφτα εργάτες
συσπειρωμένοι σε ένα αμεσοδημοκρατικό σωματείο βάσης που έχει ανάγει την γενική
του συνέλευση σε μοναδικό μέσο λήψης αποφάσεων, διένυσαν όλο τον δρόμο από τις
επισκέψεις σε γραφεία βουλευτών, υπουργών, αρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης,
εκκλησιαστικών παραγόντων και κάθε είδους κομματικών καλοθελητών, μέχρι την
απεύθυνση στο Εργατικό Κέντρο, την αδράνεια και την παθητικότητά τους, μέχρι
τελικά τελικά το ανοιχτό κάλεσμα που ακολούθησε μια κραυγή αγωνίας προς άλλο
σωματείο βάσης της πόλης. Βλέποντας μπροστά στα μάτια τους να καταρρέουν όλες
οι πιθανές τακτικές ανάθεσης και διαμεσολάβησης και έχοντας ήδη εξ’ αρχής από
μόνοι τους αποδομήσει την λογική της παραίτησης αλλά και της στείρας
διεκδίκησης των δεδουλευμένων ως προθάλαμο της ανεργίας και της ανέχειας,
τονίζουν προς κάθε κατεύθυνση πως αυτό που θέλουν είναι όχι μόνο να παραμείνουν
μέσα στην παραγωγική διαδικασία αλλά να την διευθύνουν μόνοι τους, να την
πάρουν στα χέρια τους και να την κατευθύνουν προς όφελος της κοινωνίας
αλλάζοντας ποιοτικά χαρακτηριστικά του εμπορεύματος και της ίδιας της παραγωγής
του. Η εργατική αυτοδιαχείριση προ των πυλών. Είτε αυτή προκύψει από
χρηματοδότηση του ΟΑΕΔ (εκβιαστεί το κράτος) είτε αυτή ξεκινήσει με μοναδικό της
όπλο την ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη και νομιμοποίηση, τίποτα πια δεν θα
είναι το ίδιο για όλους εμάς που αρνούμαστε να ζήσουμε σαν σκλάβοι. Ή μήπως
όχι…;
