Είναι κλασικό ερώτημα όταν ασκείς κριτική για την ελληνική πραγματικότητα κι αυτούς που την στηρίζουν με νύχια και με δόντια. “Τι προτείνεις, έχεις καμιά λύση;” Συνήθως μάλιστα αυτοί που σου κάνουν αυτή την ερώτηση, σε κατηγορούν ανοιχτά ή μη -δεν έχει σημασία- για απαισιοδοξία.
Τείνω πλέον στην άποψη ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για νοήμονες ανθρώπους να ασχολούνται με το να αλλάξουν τα μυαλά αυτής της χώρας. Οι προτάσεις και οι λύσεις μπορούν να έχουν νόημα, μόνο όταν μιλάμε για καταρχήν κατεδάφιση του οτιδήποτε έχει σχέση με τον νεοελληνικό πολιτισμό και την μικροαστική του κουλτούρα.
Γιατί να προσπαθήσεις να εκπολιτίσεις ποιους; Αυτούς που τρέχουν να ανάψουν ρεσώ ως κίνηση συναίνεσης και πλέκουν πουλόβερ για δέντρα; Εκείνους που το παίζουν επαναστάτες και παρακαλάνε για μια κρατική επιχορήγηση; Αυτούς που “περνάνε τέλεια” στην Μύκονο και μόνη τους έγνοια είναι το μπουζουξίδικο, ενώ δίπλα πνίγονται άνθρωποι από την μπότα λιμενικών;
Να δώσεις λύσεις για τους ψηφοφόρους του Σαμαρά και του Βενιζέλου, που ανέχονται να τους κυβερνάνε άτομα σαν τον Γεωργιάδη; Ή μήπως καλύτερα για τους νοητικά ελλιπείς και ψυχικά ασθενείς υποστηρικτές του εγχώριου ναζισμού που φοράει μαίανδρο αντί για σβάστικα; Από αυτή την λίστα δεν εξαιρούνται ούτε οι ντεμέκ ποιοτικοί και εναλλακτικοί που περιμένουν σωτηρία από τον Τσίπρα και τον κάθε Τσίπρα. Και εσχάτως βρήκαν αποκούμπι στην “νέα και άφθαρτη” πρόταση του Θεοδωράκη, μια απενοχοποιημένη συστημική επιλογή που δεν φοράει το προσωπείο του πολιτικού, αλλά του απολιτίκ.
