Λέγεται πως εκείνο που «έφτιαξε» τους πρώτους ελεύθερους ανθρώπους στην Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν αφενός μεν η ικανότητα τους να λένε «ΟΧΙ» -όταν έκριναν πως εκείνο που τους προτείνονταν δεν ταίριαζε είτε με τα συμφέροντα τους είτε με την έννοια του δικαίου όπως αυτό καθορίζονταν στην εποχή τους- και αφετέρου η στάση και η αποφασιστικότητά τους στην υπεράσπιση του «ΟΧΙ» που είχανε ξεστομίσει.
Κρατούσαν δηλαδή τον λόγο τους και όλη αυτή η συμπεριφορά τους – αρνητική και θετική μαζί– συγκροτούσε αυτό που στις μέρες μας περιέχεται στην λέξη «αξιοπρέπεια».
Λέγεται, επίσης, ότι τον Ιούλιο του 2015 ο Τσίπρας μετέτρεψε το «όχι» ενός λαού μέσα σε μια μέρα σε «ναι».
Αν, όμως, κοιτάξει κανείς χωρίς παρωπίδες την αληθινή ιστορία αυτού του τόπου, θα δει ότι ο ίδιος ο λαός –από τα χείλη του οποίου βγήκε το «όχι» του δημοψηφίσματος– πρόδωσε τον εαυτό του και δεν υπερασπίστηκε τις μέχρι εκείνη την στιγμή επιλογές του.
Ήταν νομίζω η στιγμή που χάθηκε η αξιοπρέπεια, η στιγμή που χρεοκόπησαν και οι άνθρωποι.
Μετά αρχίσανε οι ερμηνείες –κατά βάση δικαιολογίες– της ήττας.
Υπερτονίστηκε πχ ο διάλογος Αθηναίων-Μηλίων που εξιστορεί ο Θουκυδίδης και αποκρύφτηκε όλο το υπόλοιπο έργο του.
Βάλαμε τους εαυτούς μας στην θέση των εκβιασμένων και κρύψαμε την υποταγή μας πίσω από την μοίρα που επιφυλάσσουν οι «δυνατοί» για τους «αδυνάτους», χωρίς να βρίσκουμε το θάρρος να εξετάσουμε στο ιστορικό γίγνεσθαι ποια ήταν κι η μοίρα των «δυνατών» κάθε φορά που η πράξη του έργου τέλειωνε και έπεφτε η αυλαία για να αλλάξει το σκηνικό.
Μαζί με τους αρχαίους ξεθάφτηκε κι ο Λένιν.
Μάθαμε με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για το Μπρεστ-Λιτόφσκ και για όλους τους οδυνηρούς συμβιβασμούς που αναγκάστηκε να κάνει ο Βλαδίμηρος στο όνομα της αναγκαίας επιβίωσης.
Για την επανάσταση δεν είπαμε λέξη, αφού πρόκειται για ένα άλλο –τελείως διαφορετικό από εκείνο των συμβιβασμών– κεφάλαιο.
Η δουλειά μας να γίνει.
Για την επανάσταση, ας συνεχίσουν να ομιλούν οι γραφικοί, οι λοβοτομημένοι. Λίγοι είναι, κι από κάθε άποψη ακίνδυνοι για το υπάρχον status quo.
