Παρασκευή

Οδός Αβύσσου Αριθμός 0 - Ανεξίτηλο



Ξαναδιαβάζοντας το "Οδός Αβύσσου Αριθμός 0", γράφονται πολλά στην ψυχή μας, όχι μόνο συναισθήματα κι ιδέες, αλλά ιστορικά γεγονότα και πανανθώπινες, αξίες. Από τα πολλά που μου χαράκτηκαν, κατά την τρίτη ανάγνωση του βιβλίου μέσα στα χρόνια, μεταφέρω μικρά αποσπάσματα, με την προτροπή να ξαναδιαβάσουμε Μενέλαο Λουντέμη, ίσως τον πιο αυθεντικό Έλληνα συγγραφέα, σύγχρονο και διαχρονικό - παντοτινό.



«Ο θάνατος έγινε εύκολος. Μα από τότε που άρχισε να γίνεται εύκολος ο θάνατος έγινε δύκολη η ζωή. Ας είναι...»
«Αλλά οι ευτυχίες των φτωχών κρατούνε οσο και τα κεράσια.»
 
«Όσοι έχουν πολλά δάκρυα μέσα τους κλαίνε πάντα λίγο»


«Στον κόσμο αυτό, αν δεν ήρθες μόνο για να μετρήσεις τα χρόνια σου και να φύγεις, δεν έχει να φοβηθείς από τίποτα. Ποτέ τον φρόνιμο άνθρωπο δεν τον πειράζουν... Μα αν είναι να χαθεί κάποτε ο κόσμος θα χαθεί από τους φρόνιμούς του. Γιατί οι φρόνιμοι, με τη φρονιμάδα τους, βοήθησαν τους σκληρούς να γίνουν σκληρότεροι. Οι λυπόψυχοι -πολλές φορές- βλάψαν πιο πολύ κι απ’ τους καταδότες και θαρρώ πως αυτοί είναι κι οι μεγαλύτεροι καταδότες. Ο καταδότης μπορεί να βλάψει μόνο έναν. Μα όταν η ψυχή του δειλού διαλυθεί η αναθύμιασή της θα δηλητηριάσει όλον τον κόσμο»


«Τα μαξηλάρια έχουν αγκάθια για τις μεγαλοφυΐες αυτού του κόσμου. Κι όπως τα σοφά μυαλά γεννάνε τη νύχτα έτσι και τα τέρατατης ΣΦΑ γεννάνε τα μεσάνυχτα. Τη μέρα τα μεγάλα έργα φαίνονται πολύ μικρά, μα τα μικρά φαντάζουν μεγαλύτερα αν τα μυλά που τα γεννούν είναι χαλασμένα. Για τα μυαλά αυτά δεν ξημερώνει ποτέ. Η μέρα τους είναι σκοτεινότερη απ’ τη νύχτα.
Ο κακούργος είναι ένας σοφός που δεν πρόφτασε να ωριμάσει. Τα έργα του είναι άγουρα, πικρά, δε θα γλυκάνουν ποτέ. Ο εγκληματίας είναι το άγριο δέντρο μες στον ήμερο κήπο που η μαναγιά του το κάνει πιο άγριο. Έτσι κι οι άγριοι των κατωκημένων περιοχών είναι αγριώτεροιαπ’ τους άγριους της ζούγκλας. Η πεποίθηση ότι το έγκλημα τους μπαίνει κάτω απ’ τον κοινωνικό έλεγχο τους σπρώχνει να το κάνουν αγριώτερο. Το σαρκοβόρο της ζούγκλας κατασπαράζει ό,τι είναι να φάει και σταματά μόλις χορτάσει. Ο άνθρωπος- δυστυχώς- δεν τρώει τα θύματά του... Έτσι δε χορταίνει για να σταματήσει.»
«Σαν φυλακίσεις τον άνθρωπο που παλεύει για τη Λευτεριά, στη φυλακή μπαίνει μόνο ο άνθρωπος... η Λευτεριά μένει απ’ έξω. Αυτό δεν το κατάλαβε ποτέ κανένας τύραννος. Και δε θα το καταλάβει ποτέ ως το τέλος της τυρραννίας, κανένας.»


«Μουσική. Ήσαν με το δίκιο τους περήφανοι. Σε μια ταραγμένη χώρα μόνο όταν νικηθεί και η τελευταία νότα, μόνο τότε έναςτύραννος μπορεί να καυχηθεί ότι νίκησε. Αλλά και τότε μένει έξω ένα είδος μουσικής. Το κλάμα. Αυτό όμως δεν τον ανησυχεί, τον ευφραίνει. Κι εδώ είναι το λάθος του. Γιατί μέσα σ’ όλα τα κλάματα υπάρχει κι ένα κλάμα που δεν έιναι κλάμα αλλά αυριανή μουσική. Το κλαμα του μικρού παιδιού.»


– Μενέλαος Λουντέμης (Οδός Αβύσσου αριθμός μηδέν)