Τρίτη

Το τρίτο και μακρύτερο... μνημόνιο

Δεν είναι μόνο ότι οι κόκκινες γραμμές αποδείχτηκαν «ρούχα μαζί που πλύθηκαν και γίναν όλα ροζ»

Η χθεσινή συμφωνία είναι ένα ένα τρίτο μνημόνιο που η πιο διεστραμμένη νεοφιλελεύθερη φαντασία δεν θα έβλεπε ούτε στα πιο τρελά της όνειρα.
 
Μια ανείπωτη ντροπή.
 
Μια ξετσιπωσιά.
 
Είναι το ότι πλέον, η Ελλάδα υπάγεται στον ESM, σε έναν ιδιωτικό οργανισμό που υπερβαίνει κάθε δικαίου, εθνικού και διεθνούς. Μπροστά του, ακόμη και το αγγλικό δίκαιο ωχριά καθώς τα θύματα του δεν έχουν να φοβούνται την επιρροή συμφερόντων σε κάποια δικαστική έδρα αλλά πρόκειται για έκφανση και συμπύκνωση των οργανωμένων συμφερόντων της Ευροζώνης.
 
Δεν είναι μόνο ότι συνεχίζεται η μεταφορά ιδιωτικών χρεών στις εξαντλημένες πλέον οικονομίες του μέσου πολίτη και στην όποια οικονομική του προοπτική.
 
Οι κυβερνώντες συναίνεσαν στο να βάλουν οι δανειστές χέρι και ότι με αίμα και ιδρώτα είχαν αφήσει παρακαταθήκη γενιές Ελλήνων στους επομένους:
 
50 δις κρατικής περιουσίας περνάνε σε ειδικό ταμείο υπό την εποπτεία των δανειστών:
 
Από αυτά τα 25 δις θα πάνε για ανακεφαλοποίηση των ελληνικών τραπεζών, αυτών των άχρηστων πλέον χοντρών γουρουνιών που έχουν καταφάει τον μπαχτσέ του κάθε Έλληνα. 12,5 δις θα πάνε για αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.
 
Και τα άλλα 12,5 για «επενδύσεις».
 
Από τη μάνα σας τα βρήκατε ρε;
 
Για μια ακόμη φορά ελληνική κυβέρνηση συμπεριφέρεται σε ότι κρατικό και δημόσιο όχι μόνο σαν να ναι δικό τους τσιφλίκι, όχι μόνο σαν να ναι η περιουσία αφελούς συγγενούς που οι ίδιοι εκποιούν, αλλά και σαν κλοπιμαία που σκοτώνουν όσο όσο σε ενεχυροδανειστήρια.
 
Λένε συριζοφρουροί αρθρογράφοι πως αυτό είναι μια κίνηση τακτικής. Δεν θα διαφωνήσουμε. Το «δίνω κώλο» είναι μια κίνηση τακτικής για τους επαγγελματίες του χώρου.
 
Από χθες τίποτε δεν είναι το ίδιο: Η Ευρώπη δεν είναι ίδια. Η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει. Η Γερμανική Ευρώπη έχει κερδίσει μια μεγάλη μάχη.
 
Λένε ότι η κυβέρνηση εκβιάστηκε.
 
Δε θα διαφωνήσω: Ήταν όμως ο ελληνικός λαός που εκβιάζεται εδώ και πέντε χρόνια και με τις τράπεζες κλειστές βροντοφώναξε ΟΧΙ σε νέο μνημόνια.
 
Αυτός ο λαός που έχει πληρώσει τα κρίματα του και με το παραπάνω ήταν ο μοναδικός σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτόν τον λαό η κυβέρνηση πρόδωσε με τον πιο εφιαλτικό τρόπο χθες.
 
Λένε ότι φταίνε τα αδιέξοδα: Μα ήταν αυτή η κυβέρνηση που τα επέτεινε ακόμη περισσότερο χωρίς να θέλει καν να βρει οποιαδήποτε εναλλακτική.
 
Λένε πως αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίζει να είναι αριστερή στην διαχείριση των μνημονιών και επομένως διατηρεί το ηθικό της πλεονέκτημα έναντι στους προκατόχους της.
 
Βρε, μήπως ο Κάστρο μετά το αμερικανικό εμπάργκο συνθηκολόγησε, ξεπούλησε τη μισή και βάλε Κούβα στους Αμερικανούς και μετά προσπαθούσε να πείσει τον κουβανικό λαό πως όλα αυτά είναι τακτικές αναδίπλωσης;  
 
«Αυτό είναι πραξικόπημα!» τιτίβιζε χθες μεγάλο σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας κοινής γνώμης.  
Αντί να λοιπόν να σταθεί απέναντι στους «πραξικοπηματίες», η κυβέρνηση συμμετείχε στο πραξικόπημα.
 
Ακριβώς όπως έκανε και μετά το πραξικόπημα που επιχειρήθηκε κατά του δημοψηφίσματος.
 
Αμέσως μετά την δημοσκοπική συντριβή των πραξικοπηματιών, η κυβέρνηση συνέχισε το πραξικόπημα, σηκώνοντας από το καναβάτσο τους πραξικοπηματίες, βαπτίζοντας το όχι ναι για να φέρει τελικά το τρίτο και μακρύτερο μνημόνιο!
 
Η κυβέρνηση έχει δώσει όλες τις καθεστωτικές εξετάσεις και τις πέρασε. Μπορεί πλέον να θεωρείται μια αξιόπιστη και πρόθυμη δύναμη.
 
Μένει να κάνει κάτι μερεμέτια στο εσωτερικό, να πετάξει κάτι αντιμνημονιακά σεμεδάκια που τις ξέμειναν από το αντιπολιτευτικό παρελθόν της που προσβάλλουν την αισθητική των αποικειοκρατών και να προσκαλέσει τη διαφθορά στο κυβερνητικό σχήμα για να καταπολεμήσει τη διαφθορά στο εσωτερικό της χώρας.
 
Κάποια κεφάλαια θα πέσουν στα σίγουρα για να ριχτεί σκόνη στα μάτια του κόσμου, δε θα είναι τα μεγάλα όμως τα μεγάλα κεφάλια, δε θα είναι αυτά ακριβώς που επέτρεψαν  στους Γερμανούς να επιβληθούν της χώρας.
 
Αν ήθελε να παλέψει ο Πρωθυπουργός χθες, υπήρχε, παρά τα τρομακτικά αδιέξοδα, ευνοϊκή συγκυρία.
 
Οι Γάλλοι θέλαν την Ελλάδα εντός ευρώ. Μην φανταστείτε ότι ο κύριος λόγος ήταν το «Ελλάς Γαλλία συμμαχία». Ένα grexit θα μπορούσε να οδηγήσει τη Γαλλία σε τραπεζική κατάρρευση, να τη φέρει στη θέση της Ελλάδας και σε πολιτική κατάρρευση.
 
Έτσι, πριν φτάσει η φωτιά στο σπίτι τους, οι Γάλλοι βρήκαν κάποιο θάρρος και στάθηκαν απέναντι στη φωτιά του Grexit.
 
Θα μπορούσαμε να οδηγήσουμε την Γερμανογαλλική ρήξη βαθύτερα. Και την Αμερικανογερμανική καθώς και την απόκλιση συμφερόντων ανάμεσα σε ΕΕ και ΔΝΤ.
 
Με την κινέζικη χρηματιστηριακή κρίση να ναι στο πλευρό μας.
 
Όλα αυτά βέβαια θα προϋπόθεταν ο πρωθυπουργός να είναι απόλυτα ειλικρινής απέναντι στον ελληνικό λαό αντί αυτός και οι επιτελάρχες του να μας φλομώνουν στα ψέματα.
 
Παρότι κατάφερε στο επικοινωνιακό επίπεδο να εκθέσει την γερμανική πολιτική, πολιτικά επέλεξε να υποταχθεί σε αυτή, κρατώντας μόνο τα προσχήματα.
 
Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο έχουμε πλέον συντριβεί ενώ το κενό αντιπροσώπευσης είναι αβυσσαλέο.
 
Η κυβέρνηση επέλεξε πλευρά. Από την αρχή είχε διαλέξει, Και δεν ήταν η δικιά μας. Ο λαός ήταν απλά το όχημα για τον αυτοσκοπό της εξουσίας.
 
Τους είχαμε δίπλα μας. Τους αναδείξαμε. Τους στηρίξαμε στα πιο δύσκολα. Μας πούλησαν πολύ εύκολα.
 
Επέλεξαν να μας έχουν απέναντί τους.
 
Πολύ κακή επιλογή, πράγματι.
 
Πηγή: agriazwa.